derin.

Onu al, diye yalvardı genç kız. Kızıl kahve saçlarından bir tutam alnına düşüp badem gözlerinden birini kapatmıştı. Yine de göz gözeydiler. Sesi bir buz kütlesi kadar sert ve soğuk, ''Al; çünkü insanlığın keşfettiği en aptal hissi, aşkı istemiyorum.'' dedi.

İri kahverengi gözlerini dikti kıza, kıvırcık saçından bir parça alnına düştü. ''Ona senden iyi bakarım.'' dedi biraz daha sıcak, gülümseyen bir tonda.

Bu sefer uzun saçlı kız da gülümsedi; ama sadece ''Biliyorum.'' demekle yetindi. O kalbi hak etmediğinden, onu göğsüne hapsettiğinden bahsetmedi. Bu karşısındaki zeki kızın her şeyi anlayacağından emindi, en can alıcı soruyu sormak için boğazını temizledi ve beceriksizce ''Peki ya ona... ihtiyacım olursa?'' diyiverdi. İşte şimdi gözlerini kaçırmıştı.

Kızın gülümsemesi iyice yüzüne yayıldı. Badem gözlerle buluşturdu kahve gözlerini, elini omzuna koydu. ''O yine senin zaten. Ama olmazsa ben yine burdayım.''

''Sen hep burdasın, tıpkı benim gibi! Dostluğumuz için ve gerekirse sonsuza dek.'' Büyük bir heyecanla dökülürken ağzından bu sözler, kollarıyla kıvırcık saçlı kızı sardı: ''Sanırım burası en doğru yer.''

Sıkı sıkı sarıldı ona, yüzünü kızın omzuna bastırdı. ''Hep birlikte, burda olacağız.'' dedi titrek ama heyecanlı bir sesle. ''Ölene kadar ve mümkünse sonrasında da.'' 

Ölene kadar ve mümkünse sonrasında da... Tıpkı hayal ettiğimiz gibi. İstediğimiz, dilediğimiz ve çabaladığımız gibi. İyi ki varsın kank, iyi ki benimlesin Canzü'm. Hiç gitme istiyorum, gitsek bile beraber gidebilmeyi... Seni çok seviyorum!